2018/04/30

Το θεραπευτικό κίτρινο, οι λέξεις, τα δάκρυα  κ.α.

Και πέρασαν μέρες με τον πόνο στη μέση μου να με έχει ρίξει νοκ άουτ.
Και πως περνάνε οι μέρες ξάπλα; διαβάζοντας!
Έτσι λοιπόν τέλειωσα την Αστυνομία του Τζο Νέσμπο που πολύ μου άρεσε και πρέπει να πω οτι ο Χάρι Χόλε είναι η καλύτερη παρέα. Ξέρει πότε να μιλά, και τί να πει, και ξέρει πότε να σωπαίνει.
Και του κόβει βρε παιδί μου! Το καλύτερο παρεάκι για πονεμένες και μη.




Διαβάζω σιγά σιγά  το 3ο τεύχος του περιοδικού Κύμα και το αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Ρηγόπουλο με ενθουσίασε, με συγκίνησε και χάρηκα που έστω και αργά μαθαίνω γι αυτόν και το έργο του. Ο Γιώργος Πυργάρης βάζει τίτλο στο άρθρο του "Ο άγιος ήλιος από την Αργολίδα" και πράγματι νοιώθω οτι του αξίζει.
Οτι ποίημα του διάβασα μου άρεσε και θα ψάξω να βρω και άλλα. Η ζωή του ενδιαφέρουσα,προσωπικότητα ιδιαίτερη και ασυμβίβαστη. Ένας αυθεντικός ποιητής. Γιώργο Δάγλα  και Άκανθε πολύ σας ευχαριστώ. (οι εκδότες του περιοδικού)
Σας γράφω εδώ απόσπασμα από το ποίημα του  "Ο νυχτερινός καβαλάρης"

Άντρας μαζί και σύννεφο
που επιμένει
να μη γονατίσει
μη την ήττα  αποδεχόμενος.
Μέσα στα αίματα βουτηγμένος
κάνει το στερνό βήμα
προς ΣΕ
που θα του βγάλεις τα καρφιά
από τα φτερά του
και θα σε ελευθερώσει.

....................

Άντρας μαζί και σύννεφο
και νυχτερινός καβαλάρης
στις πεδιάδες του κορμιού σου.



Και χθες που ήμουνα καλύτερα βγήκα στον κήπο  σιγά σιγά και είδα οτι η νυχωτή είχε ανθίσει και ήταν ένα κίτρινο ποίημα.




Και η λεβάντα το ίδιο...



Και ξέρω πια οτι η ζωή, η φύση συνεχίζει με δύναμη την πορεία της, ερήμην μας.
Θέλω όμως να μπορώ να παίζω κι εγώ, να με παίζουν, μην καθομαι απέξω.
Θέλω να μπορώ να παίζω. Το θέλω είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Διαβάζω επίσης λίγα ποιήματα την ημέρα από το βιβλίο της Τόνια Κοσμαδάκη "Σβήσε",
θα πω περισσότερα όταν τα διαβάσω όλα.
Και είναι βράδυ αργά  κι εγώ πονάω ξαπλωμένη στον καναπέ και διαβάζω αυτούς τους στίχους της:

{Είναι αντρειοσύνη να αγαπάς ρωγμές
να χωράνε στην καρδιά σου τα παράταιρα.}
(από το "Σώσε με")

... και δεν ξέρω σε ποιά ρωγμή μου ήρθαν και γλύστρησαν αυτοί οι στίχοι
 και άρχισα να κλαίω και να κλαίω,
και ήταν ένα ωραίο και θεραπευτικό κλάμα.
Κοίτα που αυτό το κοριτσάκι γράφει τόσο "αληθινά" και αυτά που γράφει με αγγίζουν, με φορτίζουν,
μπορεί και να λυτρώνουν.
Εχω εμπιστοσύνη σε αυτή τη  γενιά των νέων ποιητριών,(κι εχω γνωρίσει και αγαπήσει αρκετές εδώ στο διαδίκτυο), μικρές στην ηλικία αλλά βρε παιδί μου σοφές γεννήθηκαν;
Ή ο κόσμος που τους δώσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι που δεν είναι ο καλύτερος τις έκανε να γράφουν έτσι; Ή ...  Δεν έχει σημασία, σημασία  έχει που υπάρχουν και γράφουν.

Και μια που ο τίτλος είναι στα κίτρινα, έβαλα ένα λουλουδάκι νυχωτής να το σετάρω.

Και άλλη μια θαυμάσια συντροφιά το βιβλιαράκι της Φρανζουάζ Εριτιέ  "Το αλάτι της ζωής",
τι είναι αυτό που νοσταλγείς με αγάπη; τι θα σου έλειπε πιο πολύ αν ήταν να χαθεί για πάντα από την ζωή σου; αναρωτιέται η συγγραφέας και φτιάχνει ένα κολάζ από μικρές στιγμές, προσωπικές, μικρά τίποτα που όμως όταν τα θυμάσαι κάτι χαιδεύει την καρδιά σου.

...............
να σου αρέσουν οι λέξεις, η υφή τους μέσα στο στόμα, η αντηχησή τους,
.................
να έχεις ένα σωρό αφόρετες εσάρπες,
...................
να αγκαλιάζεις ζεστά και σφιχτά,
......................
να αφήνεις μια παπαδίτσα να περπατάει στο δάχτυλο σου,
....................
να θεωρείς την φιλία δέσμευση,
...................
ανάσκελα πάνω  στο χώμα, να κοιτάς τα σύννεφα και να νοιώθεις τη γη να γυρίζει,
................

και πολλά πολλά πολλά άλλα μικρά τίποτα που τελικά κάνουν μια ολόκληρη ζωή.
Το βιβλιαράκι αυτό βραβεύτηκε σαν το πιο αισιόδοξο  βιβλίο  του 2012 στην Γαλλία.


Ναι, πολλές φορές διαβάζω 2ή 3 βιβλία μαζί.

Και πέρασε η δύσκολη εβδομάδα και  είμαι καλύτερα και θα ξεπορτίσω πάλι γιατί πολύ κλείστηκα!
2-3 μέρες ακόμα και τι στο καλό θα είμαι περδίκι!

Σας αφήνω με ένα μικρό βιντεάκι με την νυχωτή μας  να σαλεύει στο χθεσινό αεράκι.

Καλό απόγευμα σε όλους.


2018/03/17

Ο Μάης του '68 στην Αθήνα του 2018

Στο όμορφο καφέ του Γαλλικού ινστιτούτου  υπάρχει η έκθεση  φωτογραφιών
 του Φίλιπ Γκρα
 από  τα γεγονότα που συντάραξαν την Γαλλία και  επηρέασαν όλον τον κόσμο πιστεύω, τον Μάη  και τον Ιούνιο του 1968.


 Καλλιτεχνική αξία, καταγραφή, συναίσθημα, συμβολισμός.






















 "Κάτω από το πεζοδρόμιο η παραλία"  ένα από τα συνθήματα εκείνου του Μάη.






 Και τι απέγινε άραγε αυτό το ζευγάρι; (αναρωτήθηκε η Πιερέττα).
Ζούνε; είναι μαζί; πήραν δρόμους χωριστούς; έκαναν τα όνειρα τους πραγματικότητα; έζησαν όπως ήθελαν ή το σύστημα τους κατάπιε;;

Παράλληλα "έπαιζαν" και 2 ντοκυμαντέρ με τα γεγονότα, συνεντεύξεις, μαρτυρίες, αλλά χωρίς ελληνικούς υπότιτλους, ευτυχώς η ξαδέλφη Αιμιλία είναι γαλλομαθής.








Εκείνον τον Μάη εγώ ήμουν  11 χρόνων εδώ υπήρχε δικτατορία κι έτσι έμαθα για όλα αυτά αργότερα στην εφηβεία μου από ταινίες, βιβλία,του "κόκκινου Ντάνυ" ιδιαιτέρως (Ντάνιελ Κον Μπεντιτ, τώρα πράσινου!), φωτογραφίες, άρθρα.

Με γοητεύει όλη αυτή η εξέγερση που ήταν γενική από μαθητές μέχρι εργάτες, υπαλλήλους, επιστήμονες, διανοούμενους.  Ηταν ένα μαζικό κύμα που ζητούσε ισότητα και ελευθερία.
Ηταν μια πολιτική αποτυχία, αλλά κοινωνικά απετέλεσε μια τεράστια τομή στην αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Κι έμεινε σαν έμπνευση για μετέπειτα αγώνες και διαμαρτυρίες.

Τα συνθήματα που ακούστηκαν τότε έμειναν στην ιστορία... (μερικά από αυτά).

Η φαντασία στην εξουσία.

Να είστε ρεαλιστές, ζητηστε το αδύνατο.

Αγοράζουν την ευτυχία σου, Κλέψτην!

Η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους.

και το αγαπημένο μου,

Κάτω από τα πεζοδρόμια η παραλία!

(αυτό έχει μια  "πεζή" εξήγηση, οι δρόμοι του Παρισιού ήταν με λιθάρια φτιαγμένα από αμμοβολή,
τα σήκωνες εύκολα, τα πέταγες εύκολα σε αυτούς που ήθελες και κάτω έμενε μια στρώση άμμου, και είναι και η άλλη η ποιητική όπως την νιώθω εγώ,  κάτω από αυτή την πραγματικότητα υπάρχει μια άλλη ιδανική, που αν την υποψιαστείς θα την  ακούσεις, θα την δεις, θα την φέρεις στην επιφάνεια, θα κάνεις το όνειρο αλήθεια. Και μεταξύ μας έτσι είναι,
νύχτα στην Πανεπιστημίου χωρίς αυτοκίνητα σχεδόν, θα τον ακούσεις τον παφλασμό από τα κύματα, αχνά, σιγανά, αλλά θα τα ακούσεις. Κάτω από το πεζοδρόμιο υπάρχει η παραλία, στο χέρι μας είναι να την φέρουμε στο φως).

Μια βουτιά στο παρελθόν, 3 καφέδες, εκλέρ και μπράουνις στα  3, φωτογραφίες, νοσταλγία.


 Η έκθεση μέχρι και τις 29/3

 Περισσότερα για τον Φίλιπ Γκρα, εδώ.


2018/02/06


Εσύ αυτόν τον άνθρωπο τον ξέρεις.

Τώρα μιλάει νηφάλια και κλειδώνει την πόρτα του.
Η μάνα του πέθανε και ζει μόνος. Κομματική  ταυ-
τότητα δεν έχει  και θέλει ν' αγοράσει ένα ποδήλα-
το.  Τη ζωή του αφιέρωσε στις επετείους.

Σε παρακαλώ μείνε κοντά στο παράθυρο.
 *
Ποίημα της Φρίντα Λιάππα, από την συλλογή
"Τα ήσυχα ποιήματα και τα κυνηγετικά σκυλιά".
(1967-1980)



2017/06/16





“Άλλοτε η θάλασσα”
Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα
Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές
και τα χρώματα
Τα βραδιά ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα και τα σύννεφα
Τις νύκτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε
Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου
Και μονάχα ύστερα ησυχία
Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει κανείς
Να σκορπάμε και να παίρνουμε χαρά
Από τους βράχους ως τα βουνά μας οδηγούσε
ο Γαλαξίας
Και όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο θεός.

Γιώργος Σαραντάρης.



(Στην φωτό η Μαίρη και το άσπρο της φουστάνι και η παραλία της Ραφήνας.
2 φωτογραφίες η μιά πάνω στην άλλη.)

2017/05/18

To "Kλεμμένο Αντίδωρο" της Αγγελίνας Ρωμανού.







Δεν γνώριζα τα ποιήματα της Αγγελίνας,
το βιβλίο το κέρδισα από τον Νίκο, και ήμουν πράγματι τυχερή.

Γράφει αλλοιώτικα, γράφει όμορφα, γράφει ερωτικά,
ανακατεύει τις λέξεις με πρωτόγνωρο τρόπο και αυτό που βγαίνει είναι
Υπέροχα  Δυνατό, Εξαιρετικό, Αλλοιώτικο.

Γράφει μια γυναίκα που αγαπά, που φοβάται, που απελπίζεται,
που κάνει έρωτα, που βυθίζεται στον εαυτό της, που ερευνά και ψάχνει τα όρια της,
που τα βάζει με όλους και όλα όταν χρειάζεται.
Γράφει μια γυναίκα που ονειρεύεται, που θυμώνει, που γεύεται την ζωή,
που ρωτάει, που γίνεται σκληρή, που γίνεται και  μια φετούλα τρυφεράδας,
μια γυναίκα που δίνει αγάπη, που δίνει έρωτα,  που χώνεται στα παραμύθια,
που αλλάζει τις ιστορίες και φτιάχνει καινούριες,
μια γυναίκα που "δέχεται", "τολμάει" και "υπάρχει".



Ακολουθώ την Αγγελίνα στο φ/μπ και κάθε μέρα διαβάζω νέα ποιηματά της που με  γεμίζουν συναισθήματα, με κάνουν να χαμογελώ, να νιώθω ερωτικά, να σκέφτομαι,
 και να αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνει και ταιριάζει τα  -φαινομενικά- αταίριαστα και να δημιουργεί αυτά τα υπέροχα ποιήματα-κραυγές, ερωτικές, θλιμμένες, αστείες, οικείες, δικές μας,
γιατί όλα αυτά που γράφει είναι και δικά μας μικρά θραύσματα εμπειριών και ιστοριών που δεν ξέρουμε να τα βγάλουμε προς τα έξω, πώς να τα εκφράσουμε.

Εκείνη μπορεί, εκείνη ξέρει τον τρόπο, κι αυτός ο τρόπος μου αρέσει πολύ.
Χαίρομαι που σε  "συνάντησα" Αγγελίνα.

Το βιβλίο είναι  στολισμένο με Υπέροχους πίνακες της Δέσποινας  Κουβάτσου.

Ενα μικρό απόσπασμα από  το ποίημα στην σελ. 59

"Προς Ανατολάς είναι η
τρυφεράδα των πλευρών Του",
έδειχνε η πυξίδα
κι έτσι βάλθηκα να δω από που
βγαίνει ο ήλιος.
(Εγώ,
της βροχής η ιστορία να
ψάχνω για ήλιο, που ακούστηκε;)


2017/05/10

... και ιδού τα κομιξάκια που πήρα  από το Comicdom con Athens 2017

Πρώτη επειδή την γνωρίζω και της έχω εκτίμηση και αγάπη η Κατερίνα Σταμάτη,
και το " κι άλλες ιστορίες από το κίτρινο σπίτι".



Στιγμιότυπα και ιστορίες που έχει ζήσει η Κατερίνα  αποτυπωμένες
με τον δικό  της ιδιαίτερο, πολύχρωμο,αστείο και "σοφό" τρόπο.
 Η σκιτσαρισμένη περσόνα της με ενθουσιάζει.


 Και με μια αφιέρωση μούρλια!
Ευχαριστώ Κατερινάκι!


"ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ" του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη,

ο ήρωας εδώ ζει ανάμεσα στο όνειρο και στην  πραγματικότητα,
ψάχνει αυτά που θέλει και πολλές φορές βρίσκεται σε ένα χώρο άχρονο,
που όλα αλλάζουν γρήγορα, όλα μεταλλάσονται σε κάτι άλλο,
 ίσως είναι  ένα όνειρο ίσως και όχι.
Κι αν όλα βρίσκουν το δρόμο τους με μαγικό τρόπο; Αν το πιστεύεις ίσως είναι έτσι.


Είχα πρωτοδιαβάσει τις ιστορίες του Κωνσταντίνου στην εφημερίδα "Τα Νέα",
μου άρεσαν πολύ και  χαίρομαι που τώρα τις έχω σε βιβλίο.
Τα σκίτσα του σε κάνουν όντως να ταξιδεύεις μαζί με τον ήρωα.
 Καλή συνέχεια Κωνσταντίνε κι ευχαριστώ για την όμορφη αφιέρωση.



"GΗΟST LIFE" - "Ζωή Φάντασμα",  γραμμένο σαν γιαπωνέζικο μάνγκα, διαβάζεται ανάποδα,.
το οπισθόφυλλο είναι εξώφυλλο  και τις σελίδες τις διαβάζεις από δεξιά προς αριστερά.
Δημιουργός η  Δήμητρα Καζή.



  Ο ήρωας μετά από ένα ατύχημα πέφτει σε κώμα, οι παραισθήσεις που τον παίδευαν και πριν,
από ένα τραυματικό παρελθόν τον κάνουν να "ζει" τώρα, κάπου, που; είναι με τους ζωντανούς;
 ή βρίσκεται στον κόσμο των πεθαμένων; Θα βρει τον δρόμο για την "πραγματικότητα";
Το μαύρο χρώμα κάνει πολύ έντονες τις εικόνες και η ιστορία εχει πολύ ενδιαφέρον, μου άρεσε πολύ.
Περιμένω την συνέχεια Δήμητρα.






"Curio", από την Μέλανι Κάππου.


Πολύχρωμα σκίτσα στο εξώφυλο, οπισθόφυλλο και σε μερικές σελίδες,
αλλά η ιστορία μαυρόασπρη, και νομίζω οτι του ταιριάζει.
Μια ομάδα γυναικών υπερασπίζεται με τα όπλα τους ελέφαντες που ζουν σε ένα πάρκο και τους έχουν βάλει στο μάτι οι λαθρέμποροι.
Ζόρικη ιστορία,  οπως ζόρικη και βίαιη είναι και η αλήθεια αυτών των γεγονότων.
Θαυμάσια δουλειά Μέλανι.





"ΜΑΛΑΚΑ ΛΕΣΒΙΕΣ" Νο 3 και Νο 4 της  Σμαράγδας,



ιστορίες με λεσβίες και αμφισεξουαλικές γυναίκες,
 από την ελληνική (δύσκολη για αυτές) πραγματικότητα.
Με πολύ χιούμορ δοσμένες,  με χαμόγελο, με λογική, με  δύναμη και αυτογνωσία.
Μακάρι κάποια στιγμή να μην χρειάζονται  αγώνες, με χαμόγελο ή χωρίς,
 για τα αυτονόητα δικαιώματα  αυτοδιάθεσης του κορμιού
 και της έκφρασης της σεξουαλικότητας των ανθρώπων.
Εχω και τα  2 πρώτα τεύχη, και θα περιμένω την καινούρια δουλειά της Σμαράγδας.


Δεν είναι έτοιμη η κοινωνία ... αλλά που θα πάει, θα είναι, οσονούπω, ευελπιστώ.
Γι αυτό ας βγει το μωρό και όλα θα γίνουν.


"ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ", του Θεόδωρου Παπαδόπουλου και του Γεωργίου Μερκούρη.
( δεν τους βρήκα στο φ/μπ, αν κάποιος-α ξέρει τα λινκ από τις σελίδες τους μου τα στέλνει).

Ένα έγκλημα,  τέσσερεις φίλοι που συναντιώνται ξανά μετά από καιρό,
ένα κορίτσι που "βλέπει" πολύ περισσότερα από όσα θα ήθελε να δει.

Μου άρεσε πολύ η ιστορία, την βρήκα ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη,
ωραία η δουλειά στα σκίτσα, και μου άρεσαν πολύ οι χαρακτήρες,
και η  κεντρική ηρωίδα  Έλλη
αλλά και ο αστυνομικός της υπόθεσης, ανθρώπινος, σωστός, υποψιασμένος.

Την χάρηκα την ανάγνωση, Ευχαριστώ!

"Νικολέτ" του Σταύρου Κιουτσιούκη,
το σέξυ κομιξάκι μου, έξυπνο, αστείο, αισθησιακό.





 Η Νικολέτ είναι πολύ ερωτικό πλάσμα, επίσης δεν ξεχνά ποτέ  κάποιον που της έχει κάνει κακό.
Η εκδίκηση μπορεί να  αργήσει αλλά θα είναι βασανιστική και "καυτή"!


 "MΕLODY"  και "IT'S MY PARTY", του  Ηλία Κυριαζή,


 Melody,
 τι κάνεις όταν έρχεται στα χέρια σου η ωραιότερη μελωδία του κόσμου,
μια θεϊκή μελωδία,  που όλοι την θέλουν δική τους
 να προσθέσουν καθένας τους δικούς του στίχους
για το δικό του συμφέρον και όφελος;
Η Μελ η ηρωίδα θέλει να κάνει το σωστό, που δεν ξέρει και ποιό είναι.
Θα τα καταφέρει;



It's My Party,
εδώ ο ήρωας βρίσκεται σε ένα "αλλοιώτικο" πάρτυ, το καλύτερο πάρτυ ever  τελικά;
και γιατί άραγε;
Ο Ηλίας Κυριαζής είναι γνωστός, δημιουργεί κόμικς από το 2001 και  τον "πρωτογνώρισα" με το "Μανιφέστο 1", το  "Μανιφέστο 2" που τα αγαπάω πολύ πολύ και το "Blood Opera".
Eξαιρετικό πενάκι, θαυμάσιες ιστορίες.


Η εσωτερική σελίδα του οπισθοφύλλου  στο  It's my party, με σκίτσα των ηρώων.

Και η υπογράφη του στο Melody.
 Καλή συνέχεια Ηλία.

"POPULART  6"  του  Τάσσου Παπαϊωάννου,

μικρές ιστορίες, και της μιάς σελίδας,
 που τις βρήκα πολύ έξυπνες, απελπισμένες, με συναίσθημα, με ελπίδα, αλλοιώτικες,
όμορφες, αληθινές. Ολα αυτά μαζί ή και χώρια!
 Ωραίο το σκίτσο, τα χρώματα αλλά και με δύναμη τα μαυρόασπρα.


Εξαιρετική δουλειά  σε όλα.

Και ... "ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΓΙΑΣ" της  Βέρας Καρτάλου, και του Νίκου Παπαμιχαήλ

βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, το οποίο δεν ήξερα.
Η γλυκειά Βέρα μου μίλησε για το ποίημα, την υπόθεση, μου είπε για το μύθο του βρυκόλακα
και γενικά για την έμπνευση που είχαν για την δημιουργία αυτού του κόμικ.
Ο Θανάσης Βάγιας ήταν αληθινό πρόσωπο σύγχρονος του
Αλή Πασά και έμπιστος του.
 Ηταν υπεύθυνος για τον σφαγιασμό  εκατοντάδων ομοθρήσκων του με διαταγή του Αλή Πασά.

Χαίρομαι πολύ που νέα παιδιά παίρνουν έμπνευση, ιδέες, από την ελληνική λογοτεχνία και μάλιστα από όχι τόσο γνωστά έργα. Μπράβο και στους δυό σας, υπέροχη δουλειά.

Κι ευχαριστω και τους δυό σας!



 Αυτά ήταν τα λάφυρα μου από το ComicDom con Athens 2017.
Ηθελα πολύ περισσότερα αλλά  ας έχει χάρη το περιορισμένο budget μου.

Νιώθω πολύ χαρούμενη που υπάρχουν τόσα ταλέντα στον ελληνικό  χώρο του κόμικ με τόσες ιδέες
 και τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους.
Βρίσκεις ότι ιστορία και είδος θέλεις, με ότι τεχνοτροπία φανταστείς στο σκίτσο.
Μπράβο σε όλους σας,  θα περιμένουμε τις νέες δουλειές σας.

υ.γ.
η πέτρα που ποζάρει κι αυτή στις φωτογραφίες ήταν αναγκαία
διότι ήθελα να φωτογραφήσω έξω τα κόμικς και  .... φύσαγε.