2019/09/25

Ο ήχος;  των δακρύων.






Βράδυ αρχές του Ιουνίου στο Θησείο.
 Μπαίνω τρέχοντας στο βαγόνι του μετρό, αργά αλλά πολύς ο κόσμος.
 Δίπλα μου ένας νεαρός αφρικανός με εκείνη την καρώ πλαστική τσάντα στην πλάτη του που ποιός ξέρει τί είχε μέσα, το εμπόρευμα του που μέχρι πριν λίγο θα είχε απλωμένο σε κάποιο πεζούλι.
Μπροστά μας μια γυναίκα με σκυφτό το κεφάλι, εγώ και νεαρός με την πλάτη στην πόρτα εκείνη προς εμάς γυρισμένη. Φασαρία πολλή, μιλάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους , ο θόρυβος του τρένου…
Το κατάλαβα λίγα λεπτά μετά, η γυναίκα έκλαιγε.
 Σιγανά, με εκείνη την αναπνοή την διακεκομμένη, με ένα ελαφρό τρεμούλιασμα στους ώμους της. Δεν σήκωσε το κεφάλι της καθόλου, έκλαιγε σιωπηλά και είδα τα δάκρυα να κυλάνε πάνω στα μάγουλα της.  Μια δυό φορές τα σκούπισε με την παλάμη της, μετά τα άφησε έτσι.
 Κοίταξα τον νεαρό, την κοίταζε κι εκείνος.
Μπήκε κι άλλος κόσμος στην Ομόνοια ήρθαμε ακόμα πιο κοντά.
Το μάγουλο της δίπλα μου, έβλεπα τα δάκρυα να κυλάνε και να στέκονται για λίγο στο πηγούνι της και μετά τα ακολούθησα με το βλέμμα μου στην κάθοδο τους, στο πάτωμα του βαγονιού, στο πόδι του νεαρού που φορούσε σαγιονάρες. Τράβηξε το πόδι του σαν κάτι να τον έκαψε.
 Και αυτά τα δευτερόλεπτα που έβλεπα την πτώση των δακρύων ήταν σαν να μην υπήρχε άλλος ήχος στο βαγόνι, παρά μια απέραντη σιωπή, κι εγώ να μπορούσα να ακούσω τον ήχο των δακρύων όταν πέφτουν.
Μπορούσα;
Κατέβηκα στην Βικτώρια, Εκείνη έμεινε πίσω στο βαγόνι κλαίγοντας σιωπηλά.


 * * *
Στην φωτογραφία, πίνακας του Δήμου Σκουλάκη, που τον φωτογράφησα στο Μουσείο Μπενάκη στην έκθεση-αφιέρωμα στον καλλιτέχνη με τον τίτλο "Δήμος Σκουλάκης ο μεγάλος αντιφατικός".









2019/08/29

Ένας ποιητής μέσα στο σφαγείο.

Άλλο βιβλίο έψαχνα και έπεσα πάνω στην συλλογή ποιημάτων του Χ. Λ.



Στις αρχές της δεκαετίας του '80 δούλευα στο λογιστήριο ενός πτηνοτροφείου, ο Χ. ήταν προιστάμενος στο σφαγείο.
Όμορφο παληκάρι, ψηλό, αδύνατο με μακρυά μαλλιά που τα έπιανε πίσω. Γύρω στα 27 του τότε, παντρεμένος με δύο παιδιά και περίμενε το τρίτο. Μεγάλος έρωτας, μεγάλες υποχρεώσεις.
Είχε σπουδάσει κάτι άλλο, αλλά βρέθηκε να δουλεύει εκεί. Το μεγάλο αφεντικό ήταν συγγενής της γυναίκας του.

Κάθε πρωί με την άσπρη ρόμπα του επέβλεπε τον "αποκεφαλισμό" των πτηνών, μετά όλες τις εργασίες μέχρι το μεσημέρι να είναι έτοιμα και βαλμένα στα τελάρα τους για να μπουν στο φορτηγό ψυγείο και να πάνε στα καταστήματα.
Τα μεσημέρια τον θυμάμαι με τις γαλότσες τις ψηλές μέχρι το  γόνατο να καθαρίζει μαζί με τους άλλους το δάπεδο και τα μηχανήματα από τα αίματα και τα πούπουλα. Έβγαζε την ρόμπα βρώμικη και ματωμένη.
Εγραφε ποιήματα, είχε εκδώσει ήδη δύο συλλογές.
Μου τις χάρισε και τις δυό. Δεν μπορώ να βρω την μία... ελπίζω να μην την έχω χάσει σε κάποια μετακόμιση.



 Μιλούσαμε, είχε όνειρα, ήθελε να κάνει πολλά πράγματα, ήθελε να φροντίσει την οικογενειά του,
συνέχιζε να γράφει ποιήματα.

Τα καλοκαίρια που τα τζάμια στο λογιστήριο ήταν ανοιχτά, ακούγαμε τις φωνές των πουλερικών που ήταν στην αλυσίδα  της σφαγής... Τα πιο πίσω έβλεπαν τι πάθαιναν τα μπροστινά και φώναζαν.
Ακόμα το θυμάμαι... και εκείνη την μυρωδιά από το αίμα... (τα κτίρια ήταν δίπλα δίπλα)

Ο Χ. είχε πάντα μια θλίψη στο βλέμμα.





Έμεινα δυόμισυ χρόνια εκεί. Δεν ξαναείδα τον Χ.
Το πτηνοτροφείο έχει κλείσει εδώ και χρόνια.
Τον έψαξα διαδικτυακά αλλά δεν βρήκα κάτι, ούτε κάποιο βιβλίο με το όνομα του.
Ούτε τηλέφωνο. Έτσι δεν έχω την άδεια του να γράψω το όνομα του και να  ανεβάσω και άλλα ποιήματα του.
Μόνο τον τίτλο από το βιβλίο του "Λιποτάκτες", και 3 μικρά ποιήματα.





Καλέ μου Χ. εύχομαι να είσαι καλά, όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις.
Ελπίζω να γράφεις πάντα ποιήματα έστω κι αν δεν τα δημοσιεύεις.
Ελπίζω πάντα να βρίσκεις τρόπους να δραπετεύεις από το σφαγείο της καθημερινότητας.
Σε θυμάμαι πάντα με αγάπη.
*  *


2019/06/25

Το αλφαβητάρι της ζωής μου.


Όταν ήμουν μικρή πριν ακόμα πάω στο σχολείο, ήθελα να μάθω να διαβάζω.
 Ήθελα να διαβάζω μόνη μου τα παραμύθια και τις ιστορίες που μου διάβαζε η μαμά και ο μπαμπάς, να τις ξαναδιαβάζω όσες φορές ήθελα. Και τα άλλα βιβλία που υπήρχαν σπίτι, ήθελα να μπορώ να τα διαβάζω όλα.
Οι ιστορίες με μάγευαν, ακόμα με μαγεύουν.

Ο μπαμπάς προσφέρθηκε να με μάθει  τα γράμματα, να τα γράφω και να τα προφέρω.
Μα η μαμά είχε τις αντιρρήσεις της,
 -Πρέπει να μάθει και να κεντάει, και να ράβει! Αν παίζει την μισή μέρα και μετά γράφει ή διαβάζει πότε θα τα μάθει όλα αυτά που χρειάζονται σε ένα κορίτσι;;;

Βάλαν κάτω το μυαλουδάκι τους και έκαναν έναν συνδυασμό.

Ο μπαμπάς έκοβε την βάση από το πακέτο των τσιγάρων του, έγραφε επάνω το κάθε  γράμμα κι εγώ έπρεπε να το κεντήσω! ναι! με μια συγκεκριμένη βελονιά, νομίζω αυτή είναι η ριζοβελονιά.
Έτσι θα μάθαινα τα γράμματα και  μέχρι να τελειώσει το αλφάβητο θα είχα μάθει και την βελονιά.
Σατανικό;

Μου ήταν αφόρητο ζόρι το ράψιμο, και το κέντημα αργότερα, μετά τα εκτίμησα βέβαια, πολύ μετά.
 Αλλά όσο εγώ έραβα τα γράμματα με ριζοβελονιά και η Κατερίνα έπαιζε σαν την καλή χαρά έξω,  ζούσα μια κόλαση!

Αχ...


Τώρα 54 χρόνια που ο μπαμπάς έχει φύγει και τα καρτελάκια με τα ραμμένα γράμματα είναι Πολύτιμα για μένα. Με τα χέρια του έκοψε τα πακέτα, έγραψε το κάθε γράμμα, με επέβλεπε.
Με έμαθε  να γράφω κι επιτέλους αφού έμαθα και τους διφθόγγους που πολύ δύσκολοι μου είχαν φανεί, διάβαζα μόνη μου! τα πάντα όλα, και εφημερίδες που δεν καταλάβαινα τίποτα από το νόημα, αλλά διάβαζα και έγραφα!
Και έμαθα και την ριζοβελονιά να είναι ήσυχη και η μαμά! το κορίτσι της θα ξέρει και να ράβει!

Αυτό λοιπόν το πρώτο μου αλφάβητο, είναι το αλφάβητο της ζωής μου.

Ήθελα να φτιάξω την λέξη αγάπη  αλλά  έχω μόνο μία φορά το κάθε γράμμα, έτσι βγήκε η ΖΩΗ.







 Μια μολυβιά που ξέφυγε από το μπλε  στυλό του μπαμπά στην μέση του Ω.







 Η πίσω μεριά του Α, με την ταινία για τους φόρους και την τιμή του πακέτου, 5 δραχμές!








Στο δικό μου χέρι τα καρτελάκια, τόσα χρόνια μετά σαν να βρίσκω μια επαφή με τα χέρια του μπαμπά.

Α... το Υ κάπου χάθηκε μέσα στα χρόνια δεν το έχω πια.

2018/11/02

"Just give me the pills"  από την Κόραλυ Δημητριάδη.

Η νέα ποιητική συλλογή της   Κόραλυ



  παρουσιάστηκε στον φιλόξενο και όμορφο χώρο του "Free Thinking Zone".

Η Κόραλυ, η ηρωίδα της, είναι ένα κορίτσι που μεγαλώνει όπως της επιβάλλουν οι δικοί της,
άλλα λαχταράει και άλλα κάνει, κάνει αυτά που πρέπει, αυτά που της λένε οτι πρέπει να κάνει.
Είναι ένα καλό κορίτσι και υπακούει.




Σπουδάζει κάτι άλλο από αυτό που θέλει, προσέχει τις παρέες της,
 στην κατάλληλη ηλικία παντρεύεται, ερωτευμένη και ενθουσιώδης,
 προσπαθεί να γίνει μια καλή νοικοκυρά και σύζυγος
 να είναι όπως την θέλουν να είναι.

Αλλά κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν είναι καθόλου όπως θα έπρεπε να είναι.

Εχει όμως ένα μικρό μυστικό, γράφει, γράφει κρυφά.
 Και κλαίει.

Και το κίνητρο για να βρει την δική της αλήθεια, τον αληθινό της εαυτό είναι η γέννηση του παιδιού της.


Και αρχίζει το δύσκολο μα και υπέροχο ταξίδι της αυτογνωσίας, της δύναμης να ζει έτσι όπως θέλει,
να κάνει αυτά που θέλει, να βρει τον αληθινό της εαυτό και να τον εκφράσει.



 Να βρει την δική της φωνή.
Και ναι την βρίσκει.
Αυτό το βιβλίο, αυτά τα ποιήματα είναι το δικό της οδοιπορικό στην αλήθεια της
 και στην αυθεντικοτητά της.

Είναι η φωνή της η αληθινή. Και αξίζει να την ακούσετε.



Μερικές φωτογραφίες με την Κόραλυ στην παρουσίαση του βιβλίου της.








Η Κόραλυ είναι και καταπληκτική performer και η όλη παρουσίαση και η κουβέντα μετά ήταν μια θαυμάσια εμπειρία.

Να είσαι καλά Κόραλυ, σε ευχαριστούμε που με τον δικό σου τρόπο βοηθάς κι εμάς να βρούμε την δική μας φωνή και να την κάνουμε να ακουστεί.

Γιατί ο κόσμος μόνο πιο πλούσιος και καλύτερος θα γίνει αν οι γυναίκες είναι και νοιώθουν ελευθερες να μιλήσουν όπως θέλουν.



 

2018/09/29

Η Καλοσύνη των ανθρώπων.







Αυτή η φράση που την συνάντησα κάπου στην εφηβεία μου και ακόμα δεν ξέρω ποιός την είπε, με σημάδεψε, έγραψε μέσα μου και έγινε η προσωπική μου θρησκεία.
Κι εκείνο το άλλο που λέει "Μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν".
Με αυτά πορεύτηκα στη ζωή μου.
Η πίστη μου όλα αυτά τα χρόνια έχει δεχτεί πολλά χτυπήματα, πάρα πολλά, κι εγώ λυγίζω, απελπίζομαι για λίγο και μετά ξαναγυρνάω στην ίδια πεποίθηση. Στην καλοσύνη των ανθρώπων, γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα μου την δικαιώνει, με τις πράξεις του, με τις ιδέες του.
Πρίν λίγες μέρες η πίστη μου δέχτηκε κλωτσιές, δυνατές, άγριες, απελπιστικά οργισμένες, την έβαλαν κάτω και την κοπάναγαν πάνω σε σπασμένα γυαλιά, όπως το κεφάλι του άτυχου Ζακ. Δυσκολεύομαι να συνέλθω.
Δεν συνέρχομαι κι εύκολα τώρα πια, μεγάλωσα, δεν έχω αντοχές στην απανθρωπιά

 και στην τυφλή οργή.
Σήμερα διάβασα για εκείνον που είχα δει στο βίντεο να τους σταματάει, διάβασα τί είπε
http://newpost.gr/…/mesa-sto-aima-einai-katw-pesmenos-tha-t…
και καταλαβαίνω οτι δεν παγώνουν όλοι, ή δεν παρακολουθούν ατάραχοι ένα μακέλεμα μπροστά τους, θα υπάρχει κάποιος-α που θα πει ένα "Σταματήστε, τί πάτε να κάνετε!".
Εχω διαβάσει τα απίστευτα αισχρά και άσχημα πράγματα για όλο αυτό το γεγονός.

 Τα υλικά πάνω από την ανθρώπινη ζωή; Όχι μωρέ και πάλι όχι
. Αν κινδυνέψει η ζωή σου να αμυνθείς, εδώ δεν έγινε κάτι τέτοιο.
 Το παραζαλισμένο αγόρι που δεν μπορούσε ούτε να σηκώσει τον πυροσβεστήρα, ήταν εγκλωβισμένο, ας περίμεναν την αστυνομία. Εγώ αυτό θα έκανα. Τέλος.

Θα περάσουν οι μέρες και θα έρθω στα ίσα μου. Με την πίστη μου πληγωμένη και γρατσουνισμένη, αλλά εγώ θα συνεχίσω να πιστεύω στην καλοσύνη των ανθρώπων, γιατί υπάρχει, 

γιατί υπάρχουν άνθρωποι "καλοί", γιατί υπάρχουν "άνθρωποι".
 Δεν ξέρω ποιοί είναι περισσότεροι και ούτε με νοιάζει πια, αλλά αφού υπάρχουν εγώ θα είμαι πιστή στην θρησκεία μου.
Να είμαστε όλοι καλά και αφού δεν μπορούμε να πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον (Τ. Λειβαδίτης) τουλάχιστον ας προσπαθούμε να ζούμε ο ένας Με τον άλλον, ο ένας Για τον άλλο.

 Ουτοπικό; ίσως, αλλά αυτό ονειρεύομαι.

(στην φωτό τα σύννεφα της προηγούμενης ανάρτησης, "πειραγμένα")







Δημόσιες υπηρεσίες και άνθρωποι...

Δημόσιες υπηρεσίες σήμερα...
Στον ΕΟΠΥΥ, η κοπέλα που εξυπηρετεί δεν έχει και πολύ τα κέφια της, είναι λίγο μουρτζούφλα...
Μιλάει απότομα και με το ζόρι, μιλάει όμως, γιατί έχω πέσει και σε άλλους που δεν μιλάνε!
 Οταν έρχεται η σειρά μου μου λέει τι να κάνω, τι να συμπληρώσω, μου δανείζει και στυλό,
- Μην ξεχάσεις να το δώσεις πίσω, μου θυμίζει.
Τελειώνω, της δίνω και το στυλό και σηκώνει τα μάτια της και με κοιτάει,
 -Α είναι πολύ ωραία, λέει με πλατύ χαμόγελο
 -Ποιά; ρωτάω εγώ.-
 Τα σκουλαρίκια σου που δεν είναι ίδια! άλλο στο ένα αυτί άλλο στο άλλο, δεν σετάρουν.
-Ναι σπανίως τα σετάρω της απαντώ.

 Χαμογελάει ακόμα και τώρα βλέπω πόσο όμορφα μάτια έχει πίσω από τα γυαλιά της.
Αβυσσος η ψυχή των ανθρώπων, ένα κάτι τι μικρό και χαμογελάνε βρε παιδί μου και μιλάνε γλυκά.

*
Στην εφορία μετά, στην ουρά των Εσόδων.
Μία κυρία μουρμουράει για το ότι της χρεώνουν ενφια ενώ της είχαν πει οτι είναι μηδενικό φέτος το ποσό.
-Να κοίτα εδώ, μηδενικό, τίποτα στο ποσό οφειλής και τώρα αυτό με 85 ευρώ! Και οι λογιστές είναι κι αυτοί... α... τσιράκια της εφορίας έχουν γίνει, α στο καλό και χάνω το μεροκάματο και θα τελειώσω σήμερα; ή θα χάσω κι άλλο; ( τώρα δεν μουρμουράει τα λέει φωναχτά)

 Μας παιδεύουν όλοι τους κακό χρόνο να έχουν που να τους χεριάσει ο χάρος!
Ε, εκεί το πάτησα το γέλιο δεν άντεξα αλλο...
Με κοιτάει και απορημένη μου λέει 

-Γελάς; δεν είναι καλή βρισιά αυτή; είναι η χειρότερη που ξέρω! έτσι την λέμε εμείς.
-Χάλια βρισιά είναι αλλά έτσι όπως τα λες... απ' την άλλη το πιστεύεις; θέλεις να πεθάνουν όλοι εδώ μέσα; θα πεθάνουμε κάποια στιγμή αλλά όταν θα έρθει η ώρα μας,ο χάρος αποφασίζει μόνος του ότι και να πεις... Θέλεις να πεθάνει το κοριτσάκι πίσω από το γκισέ; τι σου φταίει το έρμο; Θα την βρεις την άκρη, κάποιο μπέρδεμα θα έχει γίνει, υπομονή και αν χρειαστεί πατάς και την φωνή αλλά αν χρειαστεί και μην φωνάζεις τον χάρο να τους χεριάσει όλους! δεν λέει.
Με κοιτάει και χαμογελάει, κάποιος άλλος κάτι την ρωτάει, κουβέντα γίνεται, σαν να γνωριζόμαστε καιρό.
Τελειώνω, και φεύγοντας της λέω

 -Καλή δύναμη τσαούσα.
-Αχ, ευχαριστώ απαντά χαμογελώντας, Καλό φθινόπωρο, όλα καλά να είναι, μου εύχεται.

 Ετσι μου ήρθε να της πω να πάμε για καφέ μόλις τελειώσει, αλλά τελικά δεν το είπα.
Οταν βγήκα έξω τα σύννεφα έκαναν γιορτή στον ουρανό και έμοιαζαν με άσπρο μαλλι της γριάς, εκείνο το γλυκό το ροζ που τρώγαμε μικρά στα πανηγύρια, σε άσπρη έκδοση όμως! 

  Φαντάστηκα να τα δαγκώνω και γέμισα γλύκα.





 Και αυτά έλαβαν χώρα στις 13 του Σεπτέμβρη.
*

Αυτή η ανάρτηση και η επόμενη γίνονται εδώ μετά από προτροπή της φίλη μου της Μαριλένας
εγώ πιστευω οτι είναι πλεονασμός να γράφω τα ίδια και εδώ και στο φ/μπ, αλλά εκείνη λέει οτι το μπλογκ είναι σαν ημερολόγιο, τα βρίσκεις όλα πιο εύκολα, τα θυμάσαι καλύτερα. Της κάνω το χατήρι.
 

2018/04/30

Το θεραπευτικό κίτρινο, οι λέξεις, τα δάκρυα  κ.α.

Και πέρασαν μέρες με τον πόνο στη μέση μου να με έχει ρίξει νοκ άουτ.
Και πως περνάνε οι μέρες ξάπλα; διαβάζοντας!
Έτσι λοιπόν τέλειωσα την Αστυνομία του Τζο Νέσμπο που πολύ μου άρεσε και πρέπει να πω οτι ο Χάρι Χόλε είναι η καλύτερη παρέα. Ξέρει πότε να μιλά, και τί να πει, και ξέρει πότε να σωπαίνει.
Και του κόβει βρε παιδί μου! Το καλύτερο παρεάκι για πονεμένες και μη.




Διαβάζω σιγά σιγά  το 3ο τεύχος του περιοδικού Κύμα και το αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Ρηγόπουλο με ενθουσίασε, με συγκίνησε και χάρηκα που έστω και αργά μαθαίνω γι αυτόν και το έργο του. Ο Γιώργος Πυργάρης βάζει τίτλο στο άρθρο του "Ο άγιος ήλιος από την Αργολίδα" και πράγματι νοιώθω οτι του αξίζει.
Οτι ποίημα του διάβασα μου άρεσε και θα ψάξω να βρω και άλλα. Η ζωή του ενδιαφέρουσα,προσωπικότητα ιδιαίτερη και ασυμβίβαστη. Ένας αυθεντικός ποιητής. Γιώργο Δάγλα  και Άκανθε πολύ σας ευχαριστώ. (οι εκδότες του περιοδικού)
Σας γράφω εδώ απόσπασμα από το ποίημα του  "Ο νυχτερινός καβαλάρης"

Άντρας μαζί και σύννεφο
που επιμένει
να μη γονατίσει
μη την ήττα  αποδεχόμενος.
Μέσα στα αίματα βουτηγμένος
κάνει το στερνό βήμα
προς ΣΕ
που θα του βγάλεις τα καρφιά
από τα φτερά του
και θα σε ελευθερώσει.

....................

Άντρας μαζί και σύννεφο
και νυχτερινός καβαλάρης
στις πεδιάδες του κορμιού σου.



Και χθες που ήμουνα καλύτερα βγήκα στον κήπο  σιγά σιγά και είδα οτι η νυχωτή είχε ανθίσει και ήταν ένα κίτρινο ποίημα.




Και η λεβάντα το ίδιο...



Και ξέρω πια οτι η ζωή, η φύση συνεχίζει με δύναμη την πορεία της, ερήμην μας.
Θέλω όμως να μπορώ να παίζω κι εγώ, να με παίζουν, μην καθομαι απέξω.
Θέλω να μπορώ να παίζω. Το θέλω είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Διαβάζω επίσης λίγα ποιήματα την ημέρα από το βιβλίο της Τόνια Κοσμαδάκη "Σβήσε",
θα πω περισσότερα όταν τα διαβάσω όλα.
Και είναι βράδυ αργά  κι εγώ πονάω ξαπλωμένη στον καναπέ και διαβάζω αυτούς τους στίχους της:

{Είναι αντρειοσύνη να αγαπάς ρωγμές
να χωράνε στην καρδιά σου τα παράταιρα.}
(από το "Σώσε με")

... και δεν ξέρω σε ποιά ρωγμή μου ήρθαν και γλύστρησαν αυτοί οι στίχοι
 και άρχισα να κλαίω και να κλαίω,
και ήταν ένα ωραίο και θεραπευτικό κλάμα.
Κοίτα που αυτό το κοριτσάκι γράφει τόσο "αληθινά" και αυτά που γράφει με αγγίζουν, με φορτίζουν,
μπορεί και να λυτρώνουν.
Εχω εμπιστοσύνη σε αυτή τη  γενιά των νέων ποιητριών,(κι εχω γνωρίσει και αγαπήσει αρκετές εδώ στο διαδίκτυο), μικρές στην ηλικία αλλά βρε παιδί μου σοφές γεννήθηκαν;
Ή ο κόσμος που τους δώσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι που δεν είναι ο καλύτερος τις έκανε να γράφουν έτσι; Ή ...  Δεν έχει σημασία, σημασία  έχει που υπάρχουν και γράφουν.

Και μια που ο τίτλος είναι στα κίτρινα, έβαλα ένα λουλουδάκι νυχωτής να το σετάρω.

Και άλλη μια θαυμάσια συντροφιά το βιβλιαράκι της Φρανζουάζ Εριτιέ  "Το αλάτι της ζωής",
τι είναι αυτό που νοσταλγείς με αγάπη; τι θα σου έλειπε πιο πολύ αν ήταν να χαθεί για πάντα από την ζωή σου; αναρωτιέται η συγγραφέας και φτιάχνει ένα κολάζ από μικρές στιγμές, προσωπικές, μικρά τίποτα που όμως όταν τα θυμάσαι κάτι χαιδεύει την καρδιά σου.

...............
να σου αρέσουν οι λέξεις, η υφή τους μέσα στο στόμα, η αντηχησή τους,
.................
να έχεις ένα σωρό αφόρετες εσάρπες,
...................
να αγκαλιάζεις ζεστά και σφιχτά,
......................
να αφήνεις μια παπαδίτσα να περπατάει στο δάχτυλο σου,
....................
να θεωρείς την φιλία δέσμευση,
...................
ανάσκελα πάνω  στο χώμα, να κοιτάς τα σύννεφα και να νοιώθεις τη γη να γυρίζει,
................

και πολλά πολλά πολλά άλλα μικρά τίποτα που τελικά κάνουν μια ολόκληρη ζωή.
Το βιβλιαράκι αυτό βραβεύτηκε σαν το πιο αισιόδοξο  βιβλίο  του 2012 στην Γαλλία.


Ναι, πολλές φορές διαβάζω 2ή 3 βιβλία μαζί.

Και πέρασε η δύσκολη εβδομάδα και  είμαι καλύτερα και θα ξεπορτίσω πάλι γιατί πολύ κλείστηκα!
2-3 μέρες ακόμα και τι στο καλό θα είμαι περδίκι!

Σας αφήνω με ένα μικρό βιντεάκι με την νυχωτή μας  να σαλεύει στο χθεσινό αεράκι.

Καλό απόγευμα σε όλους.